Jadwiga wcześnie ujawniła wrażliwość na krzywdę innych. Była hojna dla ubogich i często odwiedzała chorych. Budowała szpitale oraz przytułki dla naj­uboższych, w swej działalności wewnątrz państwa coraz większą opieką ota­czała kościoły. Nakładem Jadwigi zbudowano i hojnie wyposażono Kościół Mariacki w Krakowie. Królowa założyła na Kleparzu zakon świętego Benedykta, była dobroczyńcą innych klasztorów. W katedrze wawelskiej ufundowała ołtarz Wniebowzięcia. Patronowała tłumaczeniu na język polski Pisma Świę­tego i wielu dzieł ojców Kościoła.
   Królowa Jadwiga ma duże zasługi w rozwoju polskiej nauki. Chętnie gościła uczonych, prowadząc z nimi ożywione dyskusje. Na dworze papieskim w Rzymie podjęła starania o odnowienie działalności Akademii Krakowskiej. W 1397 roku uzyskała pozwolenie papieskie na otwarcie Wydziału Teologicz­nego na Uniwersytecie Krakowskim.  W swoim testamencie zapisała uniwersy­tetowi  ogromne  sumy (10 kg złota i osobiste klejnoty, dzięki którym kupiono dwa domy na kolegia przy ul. św. Anny i Grodzkiej) i dlatego wznowił on swoją działalność w 1400 roku. Odnowiony uniwersytet służył podniesieniu kultury umysłowej w Polsce. Stał się ogniskiem promieniującym wielką humanistyczną wiedzą. Wykształcił wielu wybitnych Polaków.
   Królowa Jadwiga zmarła 17 lipca 1399 roku w Krakowie, mając zaledwie 25 lat. Pochowana została na Wawelu razem ze swoją kilkudniową córką - Elżbietą Bonifacją.
  Niezwykła osobowość, siła charakteru, godne wypełnianie obowiązków, mimo młodego wieku, sprawiły, że Jadwiga przeszła do historii Polski jako wybitna władczyni. Została ogłoszona świętą 8 czerwca 1997 roku przez Jana Pawła II, który to 11 maja 1974 roku, jeszcze jako Kardynał Karol Wojtyła, mówił: