Jadwiga Andegaweńska była córką Ludwika Węgierskiego Andegawena króla Polski i Węgier oraz Elżbiety, księżniczki bośniackiej - wnuczki Elżbiety Łokietkówny. Urodziła się na Węgrzech - najprawdopodobniej - w lutym 1374 roku. Odebrała staranne wykształcenie, posiadała umiejętność czytania, zamiłowanie do lektury, muzyki, sztuki i nauki. Władała językiem węgierskim, polskim, łacińskim, włoskim i niemieckim. Po śmierci jej ojca - króla Ludwika,  na prośbę  dostojników   polskich,  Jadwigę przeznaczono  na  tron polski. 16 października 1384 roku w katedrze wawelskiej została koronowana na króla Polski, nie mając nawet 12 lat.
  W imieniu Jadwigi rządy sprawowali panowie małopolscy z rady królewskiej. Ze względu na złożoną sytuację polityczną oraz w obliczu wspólnego wroga Zakonu Krzyżackiego - doszło do rokowań z księciem litewskim Jagiełłą, któremu ofiarowano rękę Jadwigi.
  Na mocy unii w Krewię Władysław Jagiełło przybył w 1386 roku do Krakowa; 15 lutego  przyjął  chrzest  razem  ze swoim  narodem i przyłączył  Litwę  do  Korony, a 18 lutego, po publicznym unieważnieniu przez Jadwigę zaślubin z austriackim księciem Wilhelmem Habsburskim, poślubił władczynię. Małżeństwo to i będąca jego następstwem unia były ogromnie ważnymi wydarzeniami - zmieniły cały układ sił w Środkowej i Wschodniej Europie. Małżeństwo Królowej Jadwigi ze znacznie starszym od niej Wielkim Księciem Litewskim było poświeceniem z jej strony. Wymagało tego dobro Polski. Odtąd małżonkowie rządzili wspólnie, gdyż oboje posiadali tytuły monarchów.
  Królowa, wykazując się talentem dyplomatycznym, przyczyniła się do umocnienia wewnętrznej siły państwa i znaczenia Polski wśród krajów Europy. Miedzy innymi przywróciła polskie panowanie na Rusi Halickiej, brała udział w trudnych rokowaniach z Krzyżakami, dotyczących Pomorza Gdańskiego; za sprawą jej osoby i rozważnego, dyplomatycznego postępowania Polska weszła w unię z Litwą, przeciwstawiając się wrogiemu Zakonowi Krzyżackiemu.